Amma Jan Safia

Safia Amajan

Safia Warasta came to be known as Safia Amajan when she was a teacher at Zarghuna Ana High School in Kandahar. One among a small population of educated women in her community, she was a teacher but also, more than that. She was a leader in her community. After the fall of the Taliban, she joined the newly founded government to help protect women’s rights by founding the Women’s Affairs Department in Kandahar. She advocated for women, supported the impoverished through collecting donations, sent help to imprisoned women, created literacy classes for women, and promoted women’s right to vote. It was because of her bravery and her continued service to the people of her community, that Safia Amajan was called Amajan (beloved aunt). She stayed in Afghanistan through wars, the Taliban, and threats to help improve conditions for women and others. Sadly, the love of her community couldn’t shield her against the hatred and violence of the Taliban and at the age of 63, Safia Amajan was assassinated by the terrorist group on September 25, 2006 in front of her house and a few steps away from her son and beloved and supportive husband’s reach. Justice for Safia Amajan remains elusive.

صفیه عمهجان

صفیه وارسته از زمانی که در مکتب زرغونه انا در ولایت قندهار معلمی می کرد به نام “صفیه عمه‌جان” شناخته شده بود. او که یکی از معدود زنان تحصیل کرده‌ی منطقه‌ی خود بود، معلمی می‌کرد تا زنان دیگر را باسواد بسازد، اما خدمات صفیه عمه‌جان از تدریس فراتر بود. پس از سقوط طالبان، او به دولت تازه تاسیس‌شده پیوست تا با بنیان‌گذاری ریاست امور زنان در قندهار، از زنان ولایتش حمایت کند. در این سمت، او برای ایجاد فرصت‌ها برای زنان مبارزه کرد، از طریق جمع‌آوری کمک‌های مالی از فقرا حمایت کرد، برای زنان زندانی کمک فرستاد، برای زنان صنف‌های سوادآموزی برگزار‌کرد، و برای حقوق سیاسی و حق رای زنان دادخواهی کرد. این شجاعت و خدمات صفیه به مردمش بود که باعث شد همه او را “عمه جان” صدا کنند. او با وجود جنگ، حکومت طالبان، و تهدیدهای متمدادی، در افغانستان باقی ماند تا به زنان و سایر مردم خدمت کند. متاسفانه، محبوبیت صفیه عمه جان نتوانست او را در برابر نفرت و خشونت طالبان محافظت کند و در سن ۶۳ سالگی، صفیه عمه‌جان در ۲۵ سپتامبر ۲۰۰۶، در مقابل خانه‌اش و چند قدم دورتر از دید پسرش و شوهرش، که همیشه حامی او بود، توسط طالبان ترور شد. عدالت برای صفیه عمه‌جان هنوز یک رویاست.